Midas

 

Eerst probeerde je zilver te koken uit de haren van je dochter
Uit de zon die in de paleisvijver scheen
Uit de sandalen van een gevilde Germaan

Toen verkreeg wanhoop
Haar toverslag

Alles en iedereen
Veranderde onder je handen in goud
En de wereld om je heen werd een buitenkant
Je vrouw met haar stralende oogappels uit Scythe
De Dorische slavin aan wie je je vergreep
Het zoontje met de oorlogskleuren dat liep te ballen
Op het hagelwitte, zonovergoten, met mozaïeken ingelegde terras

Allen die je liefhad werden beelden
En ook jijzelf na die nachten van zelfbevlekking
Onder onheilspellende adelaarsvluchten en hemellopen vol vleermuiswolken

Nu rust je op de bodem van de zee
Uit je oren groeien algen en wuiven anemonen
En het water weerspiegelt de hemel boven je hoofd

Het oog kan zijn bron niet zien
Er kijkt geen God naar je om en zo lig je

Eenzaam als de achterkant van een ding