Grote Waal

Grondmist die neerdaalde maar niets bedekte
Van de hazen, aan een ijzeren waslijn opgehangen

Hun ondoorgrondelijke blikken, het druipende bloed

Terugslag van de windbuks als je schoot
Een seconde van schijn- verwijdering

Onimiteerbaar het eigen kijken
Onherhaalbaar het einde gebracht door hagel, gif

Beelden van eindeloze weilanden
Vooruitgestuurde skeletten van houtwerk

De immense nieuwbouwwijk later

Is er in mijn geheugen steeds het geluid van een heiblok
Dat valt en even stil is, hapert
Voordat de klap ontsnapt, alsof de herinnering zelf

Zoekt naar bevrijding, lucht
In al dat voorbije