Het oude pompstation van de Caltex
Lekkende olie als gemorste stukken regenboog
in het water van de Westersingel
Met gras en boomwortels bedekte aarden wallen
Daartussen soms die ovalen schaatsbaan
Na tientallen suffe rondjes het verlangen naar ruimte
waarvoor je de dijk over moest, het Markermeer op
Over het zwarte ijs van de voormalige Zuiderzee
Over opgehouden golven
Knarsende krassende ijzers
Kansloos stilgevallen luchtbellen onder je
alsof duizenden wezens hun laatste adem uitbliezen
Verdwijnende sporen van voorgangers als het sneeuwde
alsof je de eerste was
op weg naar oneindigheid
Landwind
Bevroren rimpelingen
Afzien, doorrijden, met zwierige
iets groters dan het lichaam beroerende bewegingen
Jezelf verliezen
om jezelf te hervinden