Tupac Amaru

Tussen vier paarden uit elkaar getrokken
Werd je het middelpunt van je volk

Geen Inca kon nog lachen
Onder de regenboog
Zonder zijn tanden te verliezen

Zelfs de poema, waarvan het gebit
De kantelen vormde van het fort Sacsayhuaman
Werd van zijn kracht beroofd toen
De Conquistadores kwamen op hun honden met lange manen

Zelfs je voorvader, Manco Capac, zoon van de zon
Die zijn staf in de navel van de aarde zag verdwijnen
Slaagde er niet in ook maar iets
Van het uit hun stokken vlammende licht te verduisteren

De Spaanse harten
Namen hun kruitbad
In ontketening

Huilend
Stortten je mannen zich
In het Ravijn van de Zielen

Men smeekte de hemel om hulp bij al het bloedvergieten
Maar de enige wezens in de lucht die zich roerden
Waren de aasgieren en de condors
Draaiend in steeds kleinere
Cirkels dan de zon