Juanita

Je moeder gaf je geboortedoek mee

Het mooiste meisje van het dorp
En dus moest je sterven

De sjamanen leidden je door de Andes

Panfluiten
De ijzige wind

Sterren als bevende insecten, bang
Te zullen verbleken
Zodra Hij verrijst

In je hoofd slechts de monotone stem
Die elke god graag wil horen

Zelf verdriet gaat nooit verder
Dan je kunt gaan

Knuppels uiteindelijk, de koele hardheid van handen

Later stootte de gletsjer je uit
Kou gaf je cynisch het eeuwige leven